THE DAIMONES KERAMIKOI were five harmful spirits which plagued the craftsman potter: Suntribos (the Shatterer), Smaragos (the Smasher), Aspetos (Charrer), Sabaktes (Destroyer) and Omodamos (Crudebake).
"Potters, if you give me a reward, I will sing for you. Come, then, Athena (goddess of pottery), with hand upraised over the kiln. Let the pots and all the dishes turn out well and be well fired: let them fetch good prices and be sold in plenty in the market. Grant that the potters may get great gain and grant me so to sing to them.
But if you turn shameless and make false promises, then I call together the destroyers of kilns, Suntribos (Shatter) and Smaragon (Smash) and Asbetos (Charr) and Sabaktes (Crash) and Omodamos (Crudebake) who can work this craft much mischief. Come all of you and sack the kiln-yard and the buildings: let the whole kiln be shaken up to the potter´s loud lament. As a horse´s jaw grinds, so let the kiln grind to powder all the pots inside."
Homer´s Epigrams Fragment XIV
Οι «δαίμονες της κεραμικής τέχνης» στην αρχαιοελληνική μυθολογία ήταν πέντε επιβλαβή πνεύματα που μάστιζαν τους αγγειοπλάστες:
Σύντριβος ο συντριβών, Σμάραγος ο χαράκτης,’Ασβετος ο απανθρακωτής, Σάβακτος ο καταστροφέας, και ο Ωμοδαμός αυτός που σπάει τα άψητα κεραμικά.«Κεραμίστες, αν μου δώσετε ανταμοιβή θα τραγουδήσω για εσάς…ελάτε λοιπόν. Αθηνά, με το χέρι απλωμένο πάνω από το καμίνι, άφησε τα δοχεία να γλιτώσουν και να αποδειχτούν καλά. Ας τους φέρουμε καλές τιμές και ας πωλούνται με αφθονία στην αγορά. Έτσι, οι κεραμίστες θα έχουν μεγάλο κέρδος και να μου δώσουν κι εμένα κάτι για να τους τραγουδήσω…
Αλλά, αν φανούν ξεδιάντροποι και δώσουν ψεύτικες υποσχέσεις, τότε καλώ μαζί τους καταστροφείς των καμινιών: τον Σίντριβο, τον Σμάραγο, τον ¶σβετο, τον Σάβακτο και τον Ωμόδαμο και δεν θα τους βγει σε καλό! Ελάτε όλοι και ορμήστε στο καμίνι και στην αυλή και στα κτήρια. Ταρακουνήστε τα και ανακατέψτε τα ψηλά ως το θρήνο του αγγειοπλάστη. Και κάντε το καμίνι, όπως τα σαγόνια του αλόγου ν’ αλέσει σε σκόνη όλα τα δοχεία μέσα στο καμίνι…»
Όμηρος, επιγράμματα ραψωδία 14η.
